Het geschiedenis

FRNL

Oorsprong van het Centrum

Sedert het einde van de 18 e eeuw is een evangelisatiebeweging voortgekomen uit enkele protestante kerken waarvan de oorsprong dateert van de Hervorming van de 16e eeuw. 
Deze kerken hebben de Inquisitie overleefd evenals vele vervolgingen; het betreft Maria Hoorebeke, Dour, Hodimont-Verviers.

Meer dan 300 jaar lang herinneren enkele families zich, zonder zich nochthans te kunnen manifesteren, dat enkele van hun voorouders het Evangelie hebben
liefgehad, en voor haar hebben gestreden en geleden. Deze kleine kern is aan de oorsprong van de Protestante kerk van België, heden één van de 3 organen die aan de basis 
zijn van de Verenigde Protestante Kerk van België.

Gelijk bij zijn aankomst in België in 1832, stelt Sigismond Scheler, Doctor in wetenschappen en bibliothecaris van Z.H.Leopold I, voor om de kennis van de Heilige Schriften in het land te verspreiden. Onder zijn invloed wordt een Bijbelsociëteit in Brussel gesticht in 1834, met als doel evangelische literatuur te verspreiden.

Een jaar later stuurt de Britse en Buitenlandse Bijbelsociëteit één van zijn agenten, genoemd W.P.Tiddy naar onze hoofdstad. In november 1837 wordt het Comité van de “Belgische Evangelische Sociëteit” gesticht. Tien jaar later beginnen 11 kerken te draaien in Belgisch Brabant, de Borinage, de omgeving van Charleroi en de provincie Luik.

In 1849 vindt de stichting van een echte synodale kerk plaats met zijn reglement en zijn interne struktuur. De “Christelijke Belgische Zendingskerk” is geboren.
In 1969 verandert haar naam in “Hervormde Kerk van België”, en in 1979 zal zij één van de 3 partners zijn die zich aan de oorsprong bevinden van de Verenigde Protestante Kerk van België.

De kerkgemeetschap van Nessonvaux

De evangelische gemeente van Nessonvaux is de dochterkerk van de gemeente Lambert-le-Bègue in Luik.

Deze laatste onstaat ten gevolge van het werk van een medewerker van de Bijbelse Sociëteit. De dominee Ferdinand Girod wordt er beroepen in 1838.

Gedurende die tijd, doorkruisen 2 medewerkers de provincie (Richard en Dubuisson). F.Girod zei van die tijd: “Van Luik tot Verviers, de spoorweg volgend, was er geen dorp waar geen discipel van het Evangelie was”.

LDe beweging is vooral opmerkelijk in Nessonvaux waar meerdere personen aandringen bij dominee Girod om te komen preken. Twee personen spelen een belangrijke rol in de ontwikkeling van de kerk, het betreft Mathieu Hardy en F.F.N.Winand. Er wordt een dringende aanvraag bij de twee bijbelsociëteiten ingediend, namelijk dat zij een dominee kunnen benoemen die in Nessonvaux kan komen wonen. Ferdinand Girod kwam slechts twee keer per maand. De stichting van de kerk van Nessonvaux wordt besloten. De eerste pagina van de statuten van de Kerkraad van 21 september 1846 stipuleert dat « de kerkraad is gevormd met 5 leden ». De dominee Hector Cornet begint zijn werk aan het einde van datzelfde jaar.

Op dat moment gebruikt de kerkgemeente eerst één, later een tweede gehuurd lokaal. Gezien de groeiende problemen en de druk die wordt uitgeoefend door verschillende inwoners van het dorp en de pastors van de regio, besluit de kerkraad een gebouw te kopen. Voor 9000 franken wordt het eigendom Halleux gekocht (de “basis” van het huidige gebouw). Op Kerstdag 1856 wijdt de kerk haar nieuwe gebouw in. Na tijden van strijd, moeilijkheden en vervolging kent de kleine evangelische kerk van Nessonvaux gelukkig een tijdperk van aktiviteit en buitengewone groei.

In 1848 : stichting van een protestante school om de protestante kinderen te kunnen onderwijzen die bij de katholieke dorpsschool geweigerd worden.

In 1901 : bouw van een grote zaal voor talrijke aktiviteiten (theater, concerten….). Deze zaal wordt weldra de plaats waar de kerkdienst plaats vindt want de kapel wordt te klein.

In 1905 : bouw van een drukkerij op de plaats van de woning Charlier.

Ongelukkigerwijze wordt deze bloeiende periode voor de kerk gevolgd door een progressieve neergang. Nessonsvaux leefde vooral van de industrie. Na de oorlog 914-18, ontneemt de invoer van industriële machines veel mankrachten hun werk. Talrijke families moeten de regio verlaten.

De kerk van Nessonvaux wordt kleiner, tot profijt van andere kerkgemeenschappen als Luik en Herstal.

Tegelijkertijd overschaduwen pijnlijke conflicten het einde van de lange dienst van dominee Henri Borel (1891-1927). De verschillende dominees die hem opvolgen komen er niet toe de situatie te overwinnen, ondanks de trouw van een kleine kern die met de jaren kleiner wordt omdat de jongere generaties niet volgen.

Sinds de jaren negentig is er een nieuwe kapel opgericht om het leven van de parochie met het oog op de ontwikkeling van het centrum te behouden

Eind juli 2009 hebben de enkele nog aanwezige leden besloten om de aktiviteiten van hun gemeente te beëindigen.

Het tijdperk van verandering

In de jaren 1950 stopt de drukkerij zijn activiteiten en worden de lokalen gebruikt als herberg voor de jongeren van de omliggende protestante kerken.

Aan het einde van de jaren 60 beslist de Synodale Raad van de Hervormde Kerk een groot deel van de gebouwen van de kerkgemeenschap van Nessonvauw te gebruiken als « Jongerencentrum ». Claude Hontoir wordt gelast de kerk te leiden evenals het Centrum.

Gedurende de zomer van 1971 vindt het eerste zomerkinderkamp plaats. Andere weekenden en animaties worden georganiseerd. Het Protestants Centrum van Nessonvaux is geboren.

De eerste verbouwingen in het jongerenhuis (kamers op de etages) en de kelder van de grote zaal (2 slaapzalen met sanitair en centrale verwarming) vinden plaats in 1972 en 1973.

Vanaf de zomer 1978 verzekert Jean-Marie Thomas het beheer van het Centrum terwijl hij zijn studie vervolgt aan de Theologische Protestante Faculteit van Brussel. De kerk wordt ondertussen bediend door de dominee van Verviers-Laoureux. 

Het idee van Claude Hontoir wordt voortgezet en versterkt. Omdat de activiteiten van de kerkgemeenschap verminderen, staat de kerk steeds meer plaats af aan het Centrum. Er wordt regelmatig verbouwd. Het is ook in die tijd dat er voor het eerst activiteiten worden voorgesteld aan de kinderen van het dorp en van een eerste begin van een naschoolse opvang.

EIn 1980 starten de kontakten met het Ministerie van de Franstalige Gemeenschap. Op 1 juli 1981 wordt het Centrum erkend als Centrum van Ontmoeting en Onderdak; zij structureert zich als vereniging zonder winstbejag op 17 december 1981. Het Protestants Centrum van Nessonvaux, Jongerenkruispunt is geboren.

Jean-Marie Thomas verlaat Nessonvaux in de zomer van 1982. De raad van beheer overlapt de tussenliggende tijd en in juni 1983 wordt Pierre Lieutenant door de V.Z.W.B. aangesteld als beheerder-animator. De kerk wordt bediend door dominee Jean De Jonge die als hoofdtaak de gemeente van Verviers-Laoureux bedien.

De geest van transformaties 

Vanaf de lente 1983 dragen meerdere elementen bij om te beginnen met een komplete renovatie van de gebouwen. 

De vroegere tempel was « de kern » van het Centrum. Het is hiervan uitgaand dat er is nagedacht over de huidige struktuur van de gebouwen. Deze plaats is uiteindelijk de ontvangstzone geworden (onbestaand tot nu toe) evenals de bureaus voor het personeel.

Deze ontvangstzone geeft toegang tot alle andere delen van het gebouw. Op de linkerkant bevinden zich verschillende ateliers en de kapel, op de achterkant de zaal Henri Borel, en op de rechterkant het “jongerenhuis”. Deze centrale zone is een natuurlijke ontmoetingsplaats geworden waar dingen worden uitgewisseld. Het is het hart van het Centrum.

Wij hebben functionele en aangename lokalen willen ontwikkelen. Onze aandacht is uitgegaan naar de meubels, de plaatsing, het gebruik van natuurlijk licht en de capaciteit van de lokalen. De gekozen kleuren dragen bij tot een vrolijke noot die ook de functie aangeven door het hele gebouw heen (geel: maaltijden; rood: keukens; grijs-blauw: slaapzones; koningsblauw: sanitair en toiletten; appelgroen: ateliers)

Wij hebben ook enkele noten van het verleden willen handhaven. U zult hier aan oude steen aantreffen, daar een antiek houtwerk,… De gebouwen behouden op deze manier een aandenken van hun verleden. 

De verbouwing werd toevertrouwd aan de architekt André Paulus van Tilff. De overkoepeling van het werk werd gedaan door André Paulus, Pierre Lieutenant en Ferdinand Dehousse. 

De renovatie-werken zijn begin 1994 afgerond.

De Administratieve Raad stelt alles in het werk om de gebouwen in perfecte staat te behouden en de technische middelen altijd te moderniseren.

Het Centrum wordt ondersteund door de